Lever insufficientie

Vele leverziekten kunnen de lever zo ernstig beschadigen, dat dit orgaan zijn vele functies op den duur niet meer kan vervullen. Men spreekt dan van lever-insufficientie.
Meestal is leverfalen een uitvloeisel van levercirrose, maar ook wel door ernstige leverontsteking en vooral giftige stoffen. Leverfalen treedt pas op als de lever zeer ernstig is beschadigd. Dit komt doordat de lever een bijzonder grote “overcapaciteit” heeft.
Als lever-insufficientie eenmaal optreedt is dat een ernstige toestand die vaak tot de dood leidt.
Doordat de lever zoveel functies heeft, zijn de verschijnselen van lever-insufficientie zeer uitgebreid. Er is vrijwel altijd sprake van geelzucht, die ontstaat doordat de lever het aanbod van bilirubine niet meer kan verwerken, waardoor de bilirubine zich ophoopt in het bloed en de weefsels.
In het lichaam kunnen schadelijke stoffen aanwezig zijn die niet meer door de beschadigde lever worden afgebroken. Deze stoffen kunnen de hersenen aantasten, waardoor stoornissen in het bewustzijn kunnen optreden, soms zelfs leidend tot een coma, een hepatisch coma. Ook kunnen zich psychische stoornissen en een verminderd geestelijk prestatievermogen voordoen. Een zeer kenmerkende uiting van de beschadigingen aan het zenuwstelsel als gevolg van een beschadigde lever is de als gevolg van een beschadigde lever zogenoemde flapping tremor, een langzame beving van de hand. De adem van een patient met lever-insufficientie heeft een scherpe stinkende geur (foetor hepatis). Er treden ook stoornissen op in de hormoonhuishouding van het lichaam.
Bepaalde hormonen kunnen door de beschadigde lever niet meer Рzoals dat normaal gebeurt Рworden afgebroken. Bij mannen kan daardoor borstvergroting en een vermindering van de werking van de geslachtsklieren optreden. Bij vrouwen kunnen als gevolg van deze veranderingen in de hormoonwerking menstruatiestoornissen, overmatige haargroei  (hirsutisme) en andere afwijkingen optreden. Er ontstaan spinvormige uitzettingen van kleine oppervlakkige bloedvaatjes vooral op het voorhoofd, in de nek en op de onderarmen. Maagzweren komen bij mensen met ernstige leverfunctiestoornissen vaker voor dan bij gezonde mensen. De oorzaak hiervan is onbekend. Als algemene verschijnselen kunnen gewichtsverlies, verminderde eetlust en algemene malaise optreden. Bloedarmoede is bij deze patienten vrijwel altijd aanwezig.
Doordat de lever niet meer in staat is voldoende eiwitten te maken treedt er een tekort aan eiwitten op. Als gevolg daarvan kunnen oedemen ontstaan. Enkele van die eiwitten zijn nodig voor een goede bloedstolling. We noemen deze eiwitten stollingsfactoren. Als de lever deze stollingfactoren niet meer voldoende aanmaakt, kan een verhoogde bloedingsneiging ontstaan.
Verder kunnen stoornissen in de vetstofwisseling en koolhydraatstofwisseling optreden. Er is vaak een te laag suikergehalte in het bloed, doordat de zieke lever koolhydraten niet meer als glycogeen kan opslaan. Lever-insufficientie kan zich soms herstellen. Meestal echter is de leverbeschadiging definitief en zal de patient na enige tijd overlijden.

Speak Your Mind

*